Παρασκευή 20 Απριλίου 2018

Επέτειος χαράς ή οδύνης;

 ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ

70 χρόνια από την εκλογή στον Οικουμενικό Θρόνο 

 Επέτειος χαράς ή οδύνης;


Αποτέλεσμα εικόνας για πατριαρχησ αθηναγορας 

Φυλλάδιο που εξέδωσε η "Σύναξη Κληρικών και Μοναχών" με αφορμή Διεθνές Συνέδριο με θέμα την επέτειο εκλογής του Αθηναγόρα στον Οικουμενικό Θρόνο και την ίδρυση του ΠΣΕ, που διοργανώνεται στη Θεσσαλονίκη 19-20.4.2018. 

Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας κάθε κεκοιμημένος, δίκαιος ή άδικος, παραδίδεται στη φιλάνθρωπη κρίση και το έλεος του Κυρίου μας.
Για το λόγο αυτό και η Εκκλησία μας κηδεύει όλους και μετά θάνατον δεν αναφέρεται πλέον στα αμαρτωλά πεπραγμένα και φυσικά δεν καταδικάζει κανένα μετά θάνατον. Η πάγια αυτή πράξη της Εκκλησίας μας έχει μόνο μία εξαίρεση: τους αιρετικούς!
Και αυτό, διότι, ενώ κάθε άνθρωπος με το θάνατό του σταματά να βλάπτει τους άλλους, δεν συμβαίνει το ίδιο με τον αιρετικό. Ο αιρετικός συνεχίζει να βλάπτει ψυχές ανθρώπων, διότι το αιρετικό και πλανεμένο φρόνημά του επιζεί και μετά το θάνατό του.
Έτσι, ως Χριστιανοί οφείλουμε να σιωπούμε και να μην ασχολούμαστε

Μία καταστρεπτική, προδοτική, εκδυτιστική καί εκλατινιστική πατριαρχία!


Ὁ μέγας οἰκουμενιστής Οἰκουμενικός Πατριάρχης κυρός Ἀθηναγόρας

 Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος

Ἐν Πειραιεῖ 19-4-2018 

     Αὐτές τίς ἡμέρες, 19 καί 20 Ἀπριλίου 2018, διεξάγεται στήν Θεολογική Σχολή τοῦ Α.Π.Θ. διεθνές οἰκουμενιστικό συνέδριο μέ θέμα: «Ἀθηναγόρας καί Οἰκουμένη: 70 Χρόνια ἀπό τήν ἐκλογή τοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα στόν Οἰκουμενικό Θρόνο καί ἀπό τήν ἴδρυση τοῦ Π.Σ.Ε.»[1][1]. Σ’ αὐτό συμμετέχουν γνωστοί βετεράνοι καί νέοι οἰκουμενιστές κληρικοί καί λαϊκοί, ὅπως ὁ Σεβ. Μητρ. Ἀμορίου κ. Νικηφόρος, ὁ π. Γεώργιος Τσέτσης, ὁ Ἀριστείδης Πανώτης, ὁ Σεβ. Μητρ. Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρος, ὁ κ. Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, ὁ Σεβ. Μητρ. Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, ὁ κ. Γρηγόριος Λαρεντζάκης, ὁ κ. Γεώργιος Λαιμόπουλος, ὁ Σεβ. Μητρ. Νέας Κρήνης καί Καλαμαριᾶς κ. Ἰουστῖνος, ἡ κ. Βασιλική Σταθοκώστα, ὁ κ. Στυλιανός Τσομπανίδης, ὁ κ. Διονύσιος Βαλαής, ὁ κ. Κωνσταντίνος Χρήστου, ὁ Σεβ. Μητρ. Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβας, ὁ κ. Γεώργιος-Σπυρίδων Μάμαλος, ὁ κ. Βασίλειος Κουκουσᾶς καί ὁ κ. Παῦλος Σεραφείμ.
   Ἐπειδή θεωροῦμε ὅτι στό ἀνωτέρω οἰκουμενιστικό συνέδριο θά κυριαρχήσει ἡ παραπληροφόρηση, ἡ στρέβλωση τῆς ἀληθείας, ἡ ἀπήχηση διαχριστιανικῶν οἰκουμενιστικῶν θέσεων, σά νά ἔχει λησμονηθεῖ καί ἀπαληφθεί ἡ πραγματική ἱστορία, σά νά ἔχει γίνει ἱστορική κάθαρση καί γενοκτονία τῆς μνήμης, μέ ἀποτέλεσμα νά δίδεται μιά μεροληπτική εἰκόνα τῶν πραγμάτων καί τῶν γεγονότων περί κυροῦ Ἀθηναγόρα, γιά τόν λόγο

Όλο και λιγότερο (οι ...αντι-Οικουμενιστές) αναφέρονται στην Οικουμενιστική ...λαίλαπα!

 Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός:

Η εθνική μας άμυνα εις την

«Νέαν Εποχήν»



Αποτέλεσμα εικόνας για Γεώργιος Μεταλληνός

 
Γράφει ο π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός
     Στην μακρά ιστορική μας πορεία η άμυνα υπέρ Πατρίδος νοείται ως υπέρτατο καθήκον και θυσία για το Έθνος, για την υπεράσπιση της τιμής, της ανεξαρτησίας και της ιστορικής συνέχειάς του. Νοεί­ται παράλληλα ως εθνική αυτοπροστασία, με την διαφύλαξη των συνόρων της Πατρίδας υπό την διπλή έννοιά τους, την γεωγραφική και την συνειδησιακή-καρδιακή. Αυτό σημαίνει διάσωση των ορίων της εθνικής μας ύπαρξης και συνάμα δυνατότητα συνέχειας της ταυτότητάς μας με όλα τα συστατικά της, χωρίς τα οποία ούτε η διάσωση των γεωγραφικών μας συνόρων είναι δυνατή. 
    Μόνο ο ψυχικά αλλοτριωμένος Ελληνισμός είναι ευάλωτος, και αυτό το έχουν κατανοήσει και οι διάφοροι εχθροί μας, παλαιότεροι και νεώτεροι, που μπορεί να εμφανίζονται συχνά ως φίλοι και σύμμαχοί μας. Γι’ αυτό η άλωση

Και η διαστροφή της αγιοπατερικής Παράδοσης, δεν έχει ...όρια!


Το Κολυμβάριον υπό το πρίσμα της Αποστολικής Συνόδου

Γράφει ο κ. Παύλος Τρακάδας


   Ο Καθηγητής της Καινής Διαθήκης της Θεολογικής Σχολής Αθηνών κ. Σωτήριος Δεσπότης εδημοσίευσεν ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρον με τίτλον «Βιβλική προσέγγιση στην έννοια της αίρεσης και στις προϋποθέσεις για συμμετοχή σε εκκλησιαστική σύνοδο» (Σύναξη τ. 143). Εις το άρθρον επιχειρεί να συμβάλη εις τον διάλογον σχετικώς με την χρήσιν του όρου «αιρετικός» και τας προϋποθέσεις συγκλήσεως μιας Συνόδου με αφορμήν την αναστάτωσιν που προεκάλεσε το «Κολυμβάριον».
     Είναι λίαν διαφωτιστική η παρατήρησίς του ότι ούτε εις την Παλαιάν Διαθήκην, ούτε εις τον ελληνορωμαϊκόν κόσμον, ούτε εις τον Ιώσηπον, ούτε εις τον Ευαγγελιστήν Λουκάν, ο Όρος αιρετικός έχει αρνητικήν χροιάν. Ο κ. Καθηγητής εντοπίζει την αφετηρίαν μιας τοιαύτης χροιάς εις τας επιστολάς του Αποστόλου Παύλου, η οποία μετέπειτα «συνδυάζεται με την απώλεια (Β Πέτρου 2,1), χωρίς να σηματοδοτεί όμως απαραίτητα την παρέκκλιση από την πίστη. Αυτό συμβαίνει μάλλον με τον άγιο Ειρηναίο Λυών».

   Αν συμβαίνη αυτό, το οποίον λέγει ο κ. Καθηγητής, τότε διατί ο ίδιος και οι συνάδελφοί του αποφεύγουν την χρήσιν του όρου «αιρετικός» δια τους παπικούς και προτεστάντας; Δεν θα ήρκει απλώς η διευκρίνισις ότι τον χρησιμοποιούν με τον «βιβλικόν τρόπον»;
   Διατί δεν προτείνει εις τα Πατριαρχεία και εις την Εκκλησίαν της Ελλάδος να υιοθετήσουν τον αγιογραφικόν όρον, τον οποίον επιμελώς αποφεύγουν; Διατί εγκαλούν όσους χρησιμοποιούν τον όρον δια τους ετεροδόξους; Μήπως τους εγκαλούν, διότι χρησιμοποιούν το «αιρετικός» με την μεταγενεστέραν και όχι με την καινοδιαθηκικήν έννοιαν; Πάντως, το άρθρον του κ. Καθηγητού βοηθεί όλους εις το να χρησιμοποιούν πλέον άφοβα τον όρον, καθώς δύνανται, συμφώνως προς όσα γράφει, να αποκαλούν αιρετικόν όχι μόνον όποιον είναι ετερόδοξος (μεταγενεστέρα έννοια) αλλά και όποιον «παρεκκλίνει» από το ήθος (καινοδιαθηκική έννοια)!
   Λέγομεν «από το ήθος», διότι ο κ. Καθηγητής εντοπίζει την χρήσιν του όρου «αιρετικός (=ικανός προς εκλογή) με τη σημερινή έννοια… για πρώτη φορά στην Προς Τίτον 3,9-10… Βεβαίως ως αιρετικοί νοούνται γενικότερα στις Ποιμαντικές «εκκλησιαστικοί άνδρες» που δεν διαστρέφουν τόσο την πίστη της Πρώτης Εκκλησίας όσο το ήθος… (Α Τιμ. 4,1-2)… Προφανώς η χρήση του στην Προς Τίτον έχει επηρεαστεί από το γεγονός ότι ο απόστολος των Εθνών Παύλος χρησιμοποιεί τον όρο αίρεσις στο Γαλ. 5,20 και Α Κόρ. 11,19 για να αποτυπώσει τις διχοστασίες/ σχίσματα εντός των τοπικών εκκλησιαστικών κοινοτήτων. Αυτές προκαλούσαν κατεξοχήν εκείνοι οι οποίοι θεωρούσαν τον εαυτό τους πνευματικό/ κατέχοντα γνώση καθώς (α) αγνοώντας την οικοδομή του «ασθενούς» αδελφού τους, (β) επαίρονταν για την κατοχή «πνευματικών», δηλ. χαρισμάτων… και (γ) καταχρόνταν την ελευθερία που απέκτησαν δια της συμμετοχής στα «μυστήρια» της Εκκλησίας».
    Έφ’ όσον ο κ. Δεσπότης εντοπίζει εις την Προς Τίτον την σημερινή σημασία του όρου «αιρετικός», τότε ο Άγιος Ειρηναίος δεν προσέδωσε αυθαίρετα εις την λέξιν έννοιαν, η οποία δεν υπήρχεν εις αυτήν προηγουμένως, αλλά εις την πραγματικότητα ο Άγιος έδωσε την αυθεντικήν ερμηνείαν.
    Σχολιάζοντες την ανωτέρω τοποθέτησιν δια την πίστιν και το ήθος πρέπει να επισημάνωμεν ότι πρόκειται δια τας δύο πλευράς του ιδίου νομίσματος, «θεωρία» και πράξις, δια τούτο και διαστροφή του δόγματος οδηγεί και εις την διαστροφήν του ήθους. Δια τούτο και εις πολλά σημεία της Αγ. Γραφής, όπως και εις το Α Τιμ. 4,1-2, εις το οποίον παραπέμπει, η λέξις «πίστις» δεν είναι κατάλογος δογμάτων, δεν υπήρχεν άλλωστε κάτι τέτοιο, αλλά εννοείται εν γένει η «χριστιανική διδασκαλία» (βλ. Ν. Σωτηροπούλου, Ερμηνεία Δυσκόλων Χωρίων της Γραφής, τ. Δ , σ. 258), δηλ. η πίστις και το ήθος ταυτοχρόνως.
     Οφείλομεν όμως να υπογραμμίσωμεν με έμφασιν τα όσα

Πόσο αθώοι θα είναι οι «προστάτες»

Τι μας περιμένει με τα νέα βιομετρικά δελτία ταυτότητας  -Πόσο αθώοι θα είναι οι «προστάτες»



Του Μάνου Χατζηγιάννη
«Αυτή και μόνο είναι η ρίζα από όπου ξεπετιέται ένας τύραννος: όταν εμφανίζεται για πρώτη φορά είναι ο προστάτης» έλεγε ο Πλάτων…
Για ακόμη μια φορά με πρόσχημα την “τρομοκρατική απειλή” βιάζονται τα προσωπικά δεδομένα και τα προσωπικά δικαιώματα των πολιτών της υποτιθέμενης ευρωπαϊκής οικογένειας.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε σχέδια για την υποχρεωτική καθιέρωση βιομετρικών δελτίων ταυτότητας σε όλη την Ένωση τα οποία σκοπό έχουν να απαγορεύσουν την πρόσβαση σε χρήματα και άλλες υπηρεσίες «τρομοκράτες και εγκληματίες».
Τα σχέδια για την εισαγωγή υποχρεωτικών δελτίων ταυτότητας στα 28 κράτη μέλη της ΕΕ – συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας – αναπτύσσονται για περισσότερα από δύο χρόνια στις Βρυξέλλες, στο πλαίσιο του στόχου της Επιτροπής να δημιουργηθεί μια αποτελεσματική «ένωση ασφάλειας».

"Καθημερινώς κλιμακώνεται ολοένα και περισσότερο το οικουμενιστικό ξεσάλωμα του Φαναρίου"!


     που «παίζει με όλο και μεγαλύτερη άνεση τον ρόλο του ως βασικότατου πυλώνα του νεοταξίτικου και νεοεποχίτικου σχεδίου των παγκοσμιοποιητών για τη νόθευση και διάλυση της Ορθοδοξίας»

Το Φανάρι, η προπαγάνδα των Οικουμενιστών και η «τουρκική ομηρεία»



του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Ιστορίας

      Ως γνωστόν, κάθε μέρα που περνάει κλιμακώνεται ολοένα και περισσότερο το οικουμενιστικό ξεσάλωμα του Φαναρίου και απάσης της ελλαδικής αρχιερατικής ομήγυρης που συμμετέχει (όχι απλά συρόμενη, αλλά πρωτοστατούσα, διαγκωνιζόμενη και ασθμαίνουσα) σε όλη αυτή την κατάπτωση. Στην εν λόγω ομήγυρη μετέχει βέβαια δυστυχώς και μέγα μέρος του λεγόμενου κατώτερου κλήρου, σαφές δείγμα του πόσο βαθιά έχει προχωρήσει τα τελευταία χρόνια το δηλητήριο της πλάνης και έχει διαποτίσει ακόμη και χώρους, που μάλλον διαφορετική εικόνα έδειχναν κάποτε.
     Φυσικά όμως μετέχει και μέγα μέρος του λαϊκού χριστεπωνύμου πληρώματος, που τελεί σε βαθιά σύγχυση και χαρακτηριστική αδυναμία διάκρισης της πραγματικότητας και του τι εξυφαίνεται γύρω μας. Όλα αυτά αποτελούν άλλη μία ξεκάθαρη απόδειξη ότι αυτό που συχνά λέμε για τον επανευαγγελισμό που χρειάζεται άμεσα η πατρίδα μας, δεν αφορά μόνο στους λεγόμενους άθεους ή στους ζώντας εκτός Εκκλησίας, αλλά και στους εντός αυτής (και δυστυχώς, όπως φαίνεται, ίσως και πρωτίστως σ’ αυτούς).
      Στην απειροελάχιστη βέβαια αντίδραση που παρατηρείται απέναντι στο εν λόγω οικουμενιστικό ξεσάλωμα (εντυπωσιακά και αδικαιολόγητα μικρή, ειδικά για την μετά το Κολυμπάρι περίοδο, οπότε και οι θιασώτες της Παναίρεσης πέταξαν απροκάλυπτα πλέον κάθε πρόσχημα και κάθε προσωπείο) παίζουν σίγουρα ρόλο και άλλα αίτια, όπως ο φόβος πολλών -κυρίως- κληρικών έναντι των (συνήθως καισαροπαπικών στη συμπεριφορά) επισκόπων τους, αλλά φυσικά και ακόμη πιο ταπεινά…«ένστικτα» (όπως π.χ. το βόλεμα και το συμφέρον). Το κύριο αίτιο είναι όμως η άμβλυνση των συνειδήσεων μετά από δεκαετίες αγαπολογίας, συγκρητιστικής ψευτοπροοδευτικότητας, «διαλόγων», συμπροσευχών και λοιπών ενωσιακών δράσεων, σε συνδυασμό με την ούτως ή άλλως τραγική θεολογική κατάρτιση των πιστών, αλλά συνήθως και των ίδιων των κληρικών. Η πλήρης πλέον άλωση των Θεολογικών Σχολών από «λύκους βαρείς» που υποδύονται τους καθηγητές και τους διδάκτορες «πλανώντες και πλανώμενοι» και η διόγκωση ψευδοθεολογικών κινήσεων, όπως ο τραγικός «Καιρός», που διδάσκουν με απροκάλυπτη αλαζονεία την αίρεση δια της εγωμανιακής βλασφημίας της λεγόμενης «μεταπατερικότητας» και έχουν ταχθεί να παράγουν «υιούς γεένης διπλοτέρους αυτών», επιτείνει καθημερινά το πρόβλημα. Και έτι περαιτέρω βέβαια το επιτείνει η συνεχής εξοικείωση (έως βαθμού εξηλιθίωσης) του λαού μας με όλη την ευρύτερη νεοταξίτικη ατζέντα που προωθείται από τα στημένα βοθροκάναλα, τη δημόσια εκπαίδευση και πλείστους ακόμη επίσημους κι ανεπίσημους φορείς.
      Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα όχι μόνο την εξοικείωση με τη δήθεν θεολογία της οικουμενιστικής νεοεποχίτικης βλασφημίας, αλλά και με τη σταδιακή εμπέδωση στη σκέψη των πολλών ότι οι λίγοι που μάχονται υπέρ της αυθεντικής Ορθοδοξίας δεν είναι παρά σκοταδιστές και σχεδόν ψυχασθενείς Ταλιμπάν, την ώρα που ο πατριάρχης Βαρθολομαίος εξαγιάζεται λεκτικά ως πατριάρχης της «αγάπης», της «ανεκτικότητας», της «οικολογίας», του «ανυπόκριτου διαλόγου» και όποιας άλλης άθλιας στρέβλωσης η νεοταξίτικη αλλοίωση της αυθεντικής σημασίας των λέξεων κατά πώς βολεύει τους ινστρούχτορές της (για να θυμηθώ παραφραστικά και τον μέγιστο Θουκυδίδη) έκανε να δείχνει ως αξιοθαύμαστη αρετή.
      Στη μαζική, συστηματική και πολυεπίπεδη πάντως πλύση εγκεφάλου που γίνεται για την εξύμνηση του πατριάρχη και των συν αυτώ, πέρα από τα προαναφερθέντα, μόνιμη θέση κατέχει και η γνωστή αυτή τεράστια ανοησία περί της δήθεν ομηρείας από το τουρκικό κράτος και παρακράτος (η διαφορά αυτών των δύο είναι άλλωστε δυσδιάκριτη) στην οποία τελεί το Φανάρι. Την έχουμε ακούσει όλοι μας πάμπολλες φορές στο παρελθόν, την ακούσαμε και πρόσφατα με αφορμή την κατάπτυστη επιστολή «ευλογίας των όπλων» του Ερντογάν ενόψει της εισβολής στη Συρία, την ακούσαμε ως δικαιολογία της απαράδεκτα μακράς σιωπής του Φαναρίου για τους δύο αιχμαλώτους στρατιωτικούς μας, τη διαβάσαμε όμως βέβαια προ ολίγου καιρού (και κυριολεκτικά φρίξαμε) και κατά την άθλια προσπάθεια διάσημου (και για πολλούς θεωρούμενου δυστυχώς ως υπεράνω πάσης υποψίας) «πατριώτη» -και διαχειριστή μεγάλου ιστολογίου- να εξουθενώσει τους επικριτές του Βαρθολομαίου ως άσχετους, μικρονοϊκούς και περίπου ανθέλληνες και να εξυμνήσει ταυτόχρονα τον τελευταίο ως μαρτυρική και ηρωική μορφή, παραλληλίζοντας τον μάλιστα expressis verbis με τον μεγάλο εθνομάρτυρα και άγιο της Εκκλησίας μας Γρηγόριο τον Ε΄!
      Ασφαλώς όμως το πόσο κωμικά είναι όλα αυτά αποτελεί θέμα στοιχειώδους σκέψης και λογικής. Και κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε βέβαια ότι ακόμη και αν ίσχυαν τα περί ομηρείας, τουρκικής πίεσης ή οτιδήποτε άλλου παρόμοιου απέναντι στο Φανάρι, θα μπορούσαμε να δούμε ίσως με κατανόηση κάποια μουδιασμένη και παθητική στάση σε θέματα σχετικά με τα εθνικά μας δίκαια, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τις σχέσεις του Πατριαρχείου με τον λοιπό ορθόδοξο κόσμο κλπ, θα αδυνατούσαμε ωστόσο παντελώς και πάλι να αντιληφθούμε γιατί μια τέτοια κατάσταση ομηρείας μπορεί να δικαιολογεί όλο το οικουμενιστικό και ευρύτερα πανθρησκειακό ξεσάλωμα των τελευταίων δεκαετιών (εκτός δηλαδή και αν υπονοούν οι υποστηρικτές αυτής της θέσης ότι η τουρκική πίεση είναι που επιβάλλει την οικουμενιστική ατζέντα και δη σε τέτοιο υπερμεγέθη βαθμό, ενώ οι καημένοι οι…ελεύθεροι πολιορκημένοι του Φαναρίου άλλα φρονούν, πράγμα όμως βέβαια που ούτε ως κακόγουστο αστείο δεν μπορεί να λεχθεί). Είναι πασιφανές λοιπόν ότι ακόμη και αν υπήρχε θέμα ομηρείας, μόνο ως σοφιστεία και ως άλλοθι μπορεί να το χρησιμοποιούν οι υποστηρικτές του Φαναρίου, μήπως και πείσουν κάποιους αφελείς για τα παντελώς αδικαιολόγητα.
      Για να προχωρήσουμε όμως πλέον λίγο περισσότερο τον συλλογισμό μας, καιρός να ξεκαθαρίσουμε ότι και αυτό που παραπάνω δεχθήκαμε (για την οικονομία της συζήτησης και δίκην υπόθεσης εργασίας) ως πιθανότητα κατάστασης ομηρείας, είναι στην πραγματικότητα παντελώς ανυπόστατο. Καθότι φυσικά το επί χρόνια χαϊδεμένο (των ΗΠΑ, της CIA, της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ και ετέρων…ευαγών ιδρυμάτων) Φανάρι μόνο όμηρος δεν ήταν ποτέ (και εννοώ κατά τις τελευταίες 6-7 δεκαετίες), αλλά αντίθετα ήταν οργανισμός απολύτως προστατευόμενος από τα παραπάνω… καθιδρύματα, για να μπορεί να παίζει με όλο και μεγαλύτερη άνεση τον ρόλο του ως βασικότατου πυλώνα του νεοταξίτικου και νεοεποχίτικου σχεδίου των παγκοσμιοποιητών για τη νόθευση και διάλυση της Ορθοδοξίας, την άμβλυνση των θρησκευτικών διαφορών με τον υπόλοιπο κόσμο, την πολτοποιημένη πνευματική ενοποίηση των λαών του πλανήτη και την προώθηση και εδραίωση της Πανθρησκείας. Η προστασία αυτή υπήρξε επί σειρά ετών ξεκάθαρη και απολύτως χαρακτηριστική, όπως πιστοποιείται περίτρανα από την όλη ευχέρεια και το πολυσχιδές πλέγμα μετακινήσεων και δράσεων του πατριάρχη (αλλά και ετέρων εκπροσώπων του) σε όλο σχεδόν τον πλανήτη (κυρίως δε στις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη), τεκμηριώνεται δε πάνω και σε άλλες πληροφορίες, στις οποίες πάντως δεν χρειάζεται να υπεισέλθουμε αυτή τη στιγμή.
      Ένα παραμύθι με δήθεν δράκους και δήθεν φυλακισμένες πριγκηποπούλες είναι λοιπόν όλο αυτό το αφήγημα για τη δυσχερή θέση του Πατριαρχείου λόγω των τουρκικών πιέσεων. Όμηρος ήταν πράγματι το σεπτό μας και συχνά μαρτυρικό Πατριαρχείο επί αιώνες, όσο ήταν πραγματικός θεματοφύλακας της Ορθοδοξίας, αλλά και του Ελληνισμού. Η τραγική εξέλιξη ωστόσο της διολίσθησής του στην αγκαλιά του Σιωνισμού και της σταδιακής μετάλλαξής του σε άντρο της πλάνης και της κακοδοξίας, ειδικά κατά το β΄ μισό του 20ού αιώνα, κατάντησε και όλη αυτή την κάποτε πασιφανή διαπίστωση σε κωμικό ανέκδοτο. Φυσικά όμως, αν θέλουμε (για να είμαστε απολύτως δίκαιοι) να καλύψουμε όλες τις παραμέτρους του ζητήματος, μπορούμε ειδικά κατά τα 2-3 τελευταία χρόνια να αποδεχθούμε ίσως την ύπαρξη κάποιας φοβίας των ενοίκων του Φαναρίου και την εμφάνιση κάποιας πολιτικής πιέσεων. Αλλά αυτό, ακόμη κι αν συμβαίνει, δεν μπορεί παρά να οφείλεται στις προβληματικές σχέσεις του ξεσαλωμένου εσχάτως νεο-οθωμανού σουλτάνου Ερντογάν με τη Δύση και ειδικά τις ΗΠΑ και όχι επειδή είναι το Φανάρι προπύργιο Ορθοδοξίας και Ελληνισμού. Μία τέτοια όμως ενδεχόμενη ανασφάλεια των συγκεκριμένων ενοίκων του Φαναρίου και για τους συγκεκριμένους λόγους τον υποφαινόμενο τουλάχιστον τον αφήνει παγερά αδιάφορο. Αυτά, για να τελειώνουμε επιτέλους με τις ανυπόστατες δικαιολογίες και τα αστεία άλλοθι…

Όταν ο ουρανός σιγεί και ο Θεός δεν απαντά


Μακαριστός Γέροντας π. Αθανάσιος Μυτιληναίος (1927 – 2006)
Απόσπασμα ομιλίας που εκφωνήθηκε στις 27/1 του 1985.

Η ΚΑΤΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ

   Είχαμε δει μέχρι τώρα, ότι το Πνεύμα το Άγιον μένει στην Εκκλησία και θα μένει πάντοτε, όπως ο Ιερός Χρυσόστομος το τονίζει αυτό με πολλά αγιογραφικά σημεία και με αυτήν την πράξη της Εκκλησίας. Όμως σας είχα πει την περασμένη φορά ότι έχομε και το αντίθετον, την αντίθετον θέσιν, ότι δηλαδή, πώς μπορούμε να ξέρουμε ότι έχουμε την απουσία του Αγίου Πνεύματος. Σας είχα πει ένα μικρό παράδειγμα, πως μπορώ να καταλάβω ότι έχω το Πνεύμα του Θεού αν για μια στιγμή Το χάσω. Και με την ευκαιρία εκείνου του μικρού παραδείγματος σας είχα υποσχεθεί ότι θα λέγαμε και το πως ακριβώς μπορούμε να ξέρομε ότι έχουμε την απουσία του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία.

    Θα μου πείτε, αυτή την στιγμή μιλώ αντιφατικά, διότι το Πνεύμα του Θεού πάντοτε μένει μέσα στην Εκκλησία. Θα στείλω, λέει ο Κύριος, τον Παράκλητον ο οποίος θα μένει μαζί σας εις τον αιώνα. Δεν πρόκειται περί αυτού αλλά τρόπον τινά το Πνεύμα του Θεού μένει ανενέργητο πολλές φορές σε κάποιες ιστορικές στιγμές, ώστε να βλέπουμε ότι απουσιάζει το Πνεύμα του Θεού. Δηλαδή να καλούμε το Πνεύμα του Θεού και να μην ανταποκρίνεται. Όχι βεβαίως στο να τελεστούν τα Μυστήρια. Εκεί είναι παρών το Πνεύμα του Θεού, αλλά να μην έχουμε χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος μες στην Εκκλησία.
    Είναι δυνατόν, θα πείτε, να υπάρξει στιγμή που να μην υπάρχουν τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος; Είναι δυνατόν. Πότε